Przeczucie

Wypuścił telefon z dłoni. Szarpnął mocniej kierownicą i po chwili stracił nad nią panowanie. Stracił wszystko.

Ale czy kiedykolwiek cokolwiek miał?

— Patryk!!!!!! -— Jej krzyk.

Miał ją.

Błękitne oczy Patryka otworzyły się gwałtownie, a serce waliło w piersi jak oszalałe. Uniósł się, siadając na łóżku i łapiąc się za głowę.

— Co za koszmar… — mruknął do siebie roztrzepując sobie jeszcze bardziej już i tak potargane blond włosy na głowie.

— Hej, wstałeś lowelasie?

Do jego pokoju w domu rodzinnym wszedł Kamil i usiadł przy nim na łóżku. Miał na sobie jedynie czarne spodnie z paskiem, a w ręku trzymał szklankę wody.

— Chcesz? Coś jęczałeś przez sen… — powiedział i zaproponował mu picie.

Patryk skorzystał z łyka wody: — Miałem jakiś durny koszmar… — wyznał przyjacielowi.

— Ta? — zaciekawił się Kamil. — A co ci się śniło? Wiesz, że sny na nowy rok mogą być prorocze?

— To lepiej, żeby ten nie był… Mówiłem ci, że to był koszmar… — Patryk oddał mu szklankę i odetchnął głęboko wstając z łóżka.

— Pewnie dlatego, że spaliśmy ze sobą… — zażartował brunet patrząc jak Patryk zdejmuje koszulkę i idzie do swojej łazienki.

— Ta, to pewnie dlatego — przyznał blondyn nakładając sobie pastę na szczoteczkę przy otwartych drzwiach i zaczynając myć zęby.

— Nie pamiętam kiedy ostatnio wylądowaliśmy razem w łóżku? A ty? — Kamil przeszedł obok niego i bez skrępowania zaczął rozpinać spodnie, żeby skorzystać z toalety.

Patryk ze szczoteczką w buzi posłał mu wymowne spojrzenie szybko odwracając wzrok, żeby nie musieć patrzeć jak załatwia swoje sprawy.

— Jakby się tak zastanowić to my chyba nigdy nie… Kurdę, stary, to chyba był nasz pierwszy RAZ! — zawołał Kamil z szerokim uśmiechem odwracając się bokiem do przyjaciela.

Patryk wypluł pastę i spojrzał na niego z politowaniem: — I co jeszcze? Kamil, weź z łaski swojej kończ i wyjdź, bo chciałbym się wykąpać….

— No co ty! Po wspólnej nocy nie musisz się już przy mnie krępować, ściągaj gatki i wskakuj do tej swojej wanienki! — odparł Kamil zapinając pasek na spodniach i spuszczając wodę. — Mogę nawet zrobić ci pianki jeśli chcesz?

Przyjaciele stanęli przed sobą.

— Serio? — zapytał Patryk.

— Serio.

— Tak jak ty się przed chwilą nie krępowałeś?

— Bardzo mi się chciało, no wiesz… — odpowiedział Kamil szarmancko się uśmiechając.

— Weź…. — Patryk szturchnął go w ramię, po czym oboje zaczęli się śmiać aż w końcu udało mu się wypchać Kamila z łazienki zamykając się.

Uśmiechnięty od ucha do ucha Kamil zacierając ręce rzucił się bezceremonialnie na łóżko szukając w kieszeni spodni swojego telefonu, żeby w coś pograć. Tymczasem jednak zanim zdążył go znaleźć, usłyszał telefon Patryka, który zaczął dzwonić pod kołdrą. Bardzo szybko miał go już w swoich rękach. Z cwanym uśmiechem odebrał połączenie.

— Paprocki phone, w czym mogę pomóc?

— Em… Patryk? — odezwał się niepewny i słodki głos po drugiej stronie.

— Nie, strzelaj dalej…

— Kamil… — westchnęła w słuchawce Auri. — Dlaczego odebrałeś telefon Patryka? Gdzie on jest?

— A może jakieś cześć? Miło cię słyszeć? Tęskniłam? — Kamil zaczął udawać obrażonego choć uśmiech nie schodził mu z twarzy.

Jednak milczenie dziewczyny było aż nazbyt wymowne.

— Hej, no co jest? Nie cieszysz się, że mnie słyszysz, mała? — zapytał jej ponownie.

— Ja… Ojej, no weź Kamil, dzwonię do Patryka, czy możesz oddać mu telefon? — zapytała grzecznie po drugiej stronie.

— Nie mogę, pucuje się w łazience — odparł krótko. — A może chociaż jakieś najlepszego na Nowy Rok, co? — Kamil nie dawał dalej za wygraną.

Usłyszał ponowne westchnięcie. Brzmiało obiecująco.

— Wszystkiego najlepszego w Nowym Roku, Kamil… — Auri odezwała się w końcu swoim normalnym acz jak zawsze urzekającym głosem.

— I dla ciebie również wszystkiego najlepszego. — Kamila uśmiech stał się jeszcze szerszy, a głos głębszy. — Wiesz mam takie przeczucie, że to będzie wyjątkowo udany dla nas rok…

— Tak? A dlaczego? — zapytała zaintrygowana.

Kamil poprawił się na łóżku zakładając jedną rękę za głowę i rozpoczął swój spektakl.

— Co masz teraz na sobie? — palnął jakby nigdy nic.

— Słucham?

— Jesteś w piżamce? Czy już się ubrałaś? A może siedzisz w szlafroczku po kąpieli? Jest już jedenasta więc stawiam na szlafrok zważywszy na to, że wczoraj był sylwester…

— Wiesz, że ja cię w ogóle nie rozumiem? Zdajesz sobie z tego sprawę? O czym ty w ogóle teraz do mnie mówisz? — odparła Auri lekko podenerwowanym głosem i daleko od Kamila poprawiła na sobie różowy szlafroczek przy odsłoniętym dekolcie.

— Hm… —  Tym razem to on westchnął jej do słuchawki. — Tak się po prostu zastanawiam… — wyznał.

— Nad czym? Nad tym, w co jestem ubrana? — zapytała z ironią i pewnym lękiem.

— Między innymi… — odpowiedział intrygująco.

— Dlaczego?

— Mówiłem ci, że to będzie dla nas wyjątkowy rok przecież…

— Ale, co to ma do tego? — zapytała kompletnie zdezorientowana.

— Nie wiem, przekonamy się — odpowiedział, a Auri wydawało się, że zobaczyła jak się uśmiechnął.

— Czy mogę już porozmawiać z Patrykiem? — zapytała próbując przerwać tę dziwną wymianę zdań.

— Irytuję cię? — zapytał przekornie.

— A jak myślisz? Czy Patryk już wyszedł z łazienki? — Auri dalej próbowała wrócić do tematu właściwego.

— Myślę, że jeszcze tam posiedzi, słoneczko… Spędziliśmy razem noc więc musi się wypucować…

— A… no tak… Dobrze się bawiliście? — zapytała z większym zaciekawieniem.

Kamil roześmiał się rozbawiony: — Bywało lepiej jak to się mówi, ale tak… Tak, było dość fajnie, szkoda, że cię zabrakło… — powiedział wydając się być szczerym.

Będąca po drugiej stronie i daleko od niego Auri nie rozumiała czemu się zaśmiał, ale poczuła, że to co powiedział jest miłe i delikatne ciepło zalało jej serce. Uśmiechnęła się nie wiedząc jednak, co mówić dalej.

— Wszystko w porządku? — zapytał Kamil zastanawiając się czemu się nie odzywa.

— Tak, okej… Po prostu chciałabym już usłyszeć Patryka…

— Auć! — Kamil udał, że go to zabolało. — Aż tak mi kiepsko idzie zabawianie cię rozmową? — zapytał.

— Wiesz, że nie o to chodzi, Kamil… Bardzo… em „miło” mi się z tobą rozmawia, ale… — Urwała mając nadzieję, że ją zrozumie.

— Ale chciałabyś już usłyszeć „jego” głos… — dokończył za nią z takim samym akcentem.

— Chyba cię to nie dziwi?

— Nie… No może trochę, wiesz wszystkie laski zawsze mówiły, że mam niezwykle pociągający głos przez telefon.

Auri na początku to trochę zszokowało, ale zaraz odparła ciętym głosem: — Ja nie jestem jedną z twoich lasek, Kamil.

Chłopak przełknął ślinę i po raz pierwszy przestał się tak bardzo uśmiechać: — Nie, nie jesteś… — przyznał. — Ale to nie znaczy, że nie mogę ci się podobać, prawda?

Tym razem to ją coś ścisnęło w gardle. Co to w ogóle było za pytanie?

— Kamil, nie rozumiem o co pytasz… Wiesz, co wydaje mi się, że chyba jeszcze nie wytrzeźwiałeś po sylwestrze…

Kamil uśmiechnął się do słuchawki drugą ręką drapiąc się po klatce piersiowej i brzuchu.

— To było proste pytanie, mała — powiedział. — No ale jak chcesz… Przyznam, że trochę wypiłem, ale to nic w porównaniem z Patrykiem. Paprocki wypił tyle szampana, że potem stękał i jęczał w nocy, mówię ci, nie szło przy nim spać… — zaczął koloryzować.

Auri zaniepokoiła i zaciekawiła się jednocześnie: — Coś się stało? Kamil, czy Patryk na pewno jest w łazience? Czy coś przede mną ukrywasz?

Ten przewrócił oczami. Ach, jakie to było rozczulające – Pomyślał przewrotnie.

— Mówię jak było, babe… Mieliśmy z Patryczkiem ciężką noc po szampańskiej zabawie…

Auri wzięła głęboki wdech: — Czy to ma coś wspólnego z Sis? — zapytała w końcu bezpośrednio. — Powiedz mi, Kamil! Gdzie jest Patryk? Czy Sis była na sylwestrze? Czy coś mu zrobiła?

— Jej! Ile pytań na raz! Przyhamuj maleńka!

— Kamil! — krzyknęła zdecydowanie stawiając go do pionu. — Masz mi natomiast powiedzieć, co się stało! — zażądała.

— Nic się nie stało. — Kamil spokojnie przewrócił się na prawy bok z telefonem przy uchu. — Nie masz o co się martwić, Patryk olał Sisowatą, choć trochę się przystawiała, ale twój książę nie zapomniał o swojej księżniczce, zapewniam cię…

Dziewczyna trochę się uspokoiła, ale wciąż czuła się rozdrażniona.

— No widzisz, jedyne czym możesz się martwić to tymi jękami w nocy, które miał, ale podobno śniły mu się jakieś koszmary, więc zakładam, że to jednorazowy efekt alkoholowy….

— Jakie koszmary? — zapytała zmartwiona.

— Nie wiem, nie powiedział, ale wydawał się strasznie przejęty, no i te jęki… Dobrze, że to z tobą zazwyczaj sypia, a nie ze mną… — dodał uśmiechając się pod nosem.

— Patryk nigdy nie jęczy w nocy ani nie chrapie — dodała szeptem.

W tym momencie Patryk właśnie wyszedł z łazienki z owiniętym na biodrach ręcznikiem i podszedł do swojej szafy szukając czegoś do ubrania.

Kamil uśmiechając się z telefonem przy uchu wodził za nim wzrokiem.

— To pewnie miał tak tylko ze mną… — powiedział, a wtedy Patryk spojrzał się na niego i po chwili poznał w jego ręku swój telefon.

— To mój telefon… Z kim rozmawiasz? —zapytał wciągając szybko na siebie spodnie i podchodząc do niego.

— Dlaczego w ogóle ze sobą spaliście? Czy ja powinnam o czymś wiedzieć? — zapytała Kamila po drugiej stronie nieco zażenowanym głosem Auri.

Kamil mierzył się właśnie na spojrzenia z Patrykiem i ostatnie co zdążył jej powiedzieć zanim ten wyrwał mu telefon było to, że w końcu impreza była właściwie słaba…

— Różyczko, to ty? — Głos Patryka rozbrzmiał nagle w uchu Auri jak łagodna wyzwalająca nuta.

— Patryk… Tak, to ja… — odezwała się i westchnęła z ulgą.

— Wszystko okej? — zapytał zerkając na zadowolonego przyjaciela leżącego z rękami za głową na łóżku.

— Tak, okej, zadzwoniłam… Trochę nie spodziewałam się, że Kamil odbierze, ale okej… Wszystko w porządku. Powiedz mi, jak ty się czujesz, podobno miałeś jakiś koszmar w nocy… Kamil mi powiedział…

Patryk próbując powstrzymać westchnięcie usiadł na łóżku plecami do Kamila. Przez chwilę znowu widział swoje zrozpaczone odbicie w lusterku samochodu, a jego ciało zalała fala niepokoju.

— Dobrze… — skłamał nie rozumiejąc dlaczego tak zareagował. Nie chciał przejmować się jakimś głupim snem.

— Na pewno? Podobno jęczałeś w nocy? — Jej głos przepełniała troska.

W tym momencie Kamil wstał z łóżka, a Patryk patrzył za nim jak wyjmuje sobie z szafy jedną z jego białych koszulek i wciąga na siebie.

— Idę na dół, śniadanko pewnie już czeka, nie miziajcie się zbyt długo… — rzucił jeszcze za siebie z uśmiechem do przyjaciela zanim wyszedł.

Patryk podszedł i zamknął za nim drzwi. Nie chciał, żeby Auri martwiła się jakimś głupim koszmarem więc szybko zaczął uspokajać zarówno siebie jak i ją.

— Kamil na pewno przesadził, wiesz jak to on… Dodaje barwy do wszystkiego… — westchnął siadając z powrotem na łóżku i opierając ręce łokciami o kolana przytulił się do telefonu.

— No tak… Możliwe… — przyznała, a jej głos znowu brzmiał słodko i kusząco.

Patryk uśmiechnął się pocierając ręką usta: — Tęsknię za tobą… — wyznał.

— Ja też… Chciałabym być teraz z tobą… — odparła wciąż nieco przejęta. — Czyli wszystko w porządku, tak? Czy może Sis… Czy ona cię zaczepiała? Podobno dużo piłeś? — zapytała nie mogąc ukryć tego, że ją to jednak nurtowało.

Chłopak ponownie westchnął zastanawiając się ile jej Kamil zdążył powiedzieć.

— Wiesz jak to ona… Przyszła, kręciła się, szukała zaczepki, spławiłem ją… — Urwał z lekkim wahaniem.

— Tak? — Auri czuła jakby chciał jej jeszcze coś powiedzieć.

— Tak… I wcale dużo nie piłem, Różyczko… Przecież mnie znasz… To Kamil cały czas chodził ze szklanką i szukał dolewki szampana. Jak zwykle wszystko ci pokręcił, prawda?

— Pewnie tak… — przyznała i uśmiechnęła się do siebie.

— Och, tak bardzo bym chciał, żebyś tu ze mną teraz była — wyznał Patryk do telefonu kładąc się do tyłu na łóżko.

— Ja też… Patryk… Czyli wszystko w porządku? Czy może chciałbyś mi powiedzieć, co ci się śniło?

— Różyczko, to nie było nic ważnego, wiesz jakie sny mogą być pokręcone… — powiedział, ale sam znowu się nieco spiął na wspomnienie swojego koszmaru, który był tak realny, że wciąż czuł po nim gule w gardle.

— No tak… — Auri dała w końcu za wygraną. Rozumiała go, sama czasem miewała takie sny, o których nie chciała nikomu mówić. — Rozumiem Patryk, po prostu chciałabym cię przytulić, spojrzeć ci w oczy, pocałować cię…

— Różyczko, nawet nie wiesz jakie rzeczy ja chciałbym teraz z tobą robić… — wyznał, a jego klatka piersiowa uniosła się w głębokim westchnięciu.

Po drugiej stronie telefonu Auri zarumieniła się czując narastające trzepotanie skrzydełek motyli w brzuchu.

— Powiedz mi… — poprosiła — tęsknię za tobą…

Patryk uśmiechnął się, a ona to usłyszała. Po chwili napiętej ciszy usłyszała również jego pełen subtelności i namiętności głos.

— Po pierwsze rozebrał bym cię, ściągając z ciebie sukienkę…

— Szlafroczek… Mam na sobie szlafroczek… — poprawiła go mimo wszystko trochę zawstydzona.

Zaskoczyło to go trochę, ale zaraz z powrotem wczuł się w rolę z jeszcze większą namiętnością.

— No więc zsunął bym z ciebie szlafroczek Różyczko całując twoją szyję i dotykając rękami twojej tali przysunął bym się tak blisko, że moja klatka piersiowa ocierałaby się o twoje cudowne piersi…

— Patryk… — Poczuła jak zalewa ją dreszcz podniecenia na jej łóżku w jej różowym pokoju. Zaczynało jej się robić gorąco.

— Potem całował bym cię nieprzerwanie kładąc nas na mięciutkiej pościeli i kochał się z tobą, kochał długo i namiętnie, chłonąc każdy twój oddech i każdy dreszcz naszej rozkoszy…

— Przyjedź do mnie, Patryk…

— Już jadę.

Gdy wybiegał z domu wkładając po omacku buty i chwytając w pośpiechu kluczyki od samochodu, zapominając o kurtce i ignorując wszelkie nawoływania Kamila miał tylko jeden cel. Znaleźć się przy niej jak najszybciej. Choćby musiał przeskakiwać furtkę, wspinać się po drzewie i wchodzić przez okno niczym kochanek. Wiedział, że musi to zrobić. Czuł, że musi.

Nie wiedział tylko dlaczego w samochodzie zaczął nagle płakać. Czy to ze wzruszenia i z radości, że zaraz ją zobaczy i weźmie w ramiona by kochać się z nią tak namiętnie jak jeszcze nigdy w życiu? Czy po prostu wiedział, bo nagle wróciło do niego to okropne przeczucie ze snu, że będzie to ich pierwszy i ostatni raz w różowym pokoju.