Wróżba

Impreza andrzejkowa z wróżbami odbyła się ostatniego dnia listopada w klubie na terenie kampusu.

Auri razem z Jaśminą, Asią i Moną zgłosiły się do odgrywania roli wróżek wieczoru. Dlatego też każda z nich dostała w klubie swój stolik z czarodziejskim atrybutem. Jaśmina wróżyła z kuli, Mona dostała karty, Asia miała lać wosk, a Auri przypadło wróżenie z ręki.

Dziewczyny przebrane w czarodziejskie szaty w czasie trwania imprezy siedziały na swoich miejscach i czekały na chętnych poznania swojej przyszłości.

W praktyce stanowisko Mony szybko zmieniło się w stolik do gier karcianych, Jaśmina skończyła pod swoim obściskując się z Aleksem, Asia wylała cały wosk na wróżby dla Adasia, a Auri siedziała na kolanach Patryka, który jak tylko do stolika podchodził jakiś chłopak przejmował jej rolę wróżki i spławiał każdego absztyfikanta.

— Musisz mi dać trochę popracować — skarciła go w końcu Auri, gdy z oburzoną miną odszedł od nich William, któremu Patryk wywróżył stratę bogactwa dla małej czarnej wiedźmy.

— Chcesz się mnie pozbyć? — zapytał żartobliwie. — ZNOWU?

Roześmiała się: — Nie, ale widzisz, że wszystkich odstraszasz, nikt do nas prawie nie podchodzi.

— No i dobrze — stwierdził obcałowując jej szyję.

— Patryk! — zachichotała. — Przestań…. — kazała mu bez przekonania.

Ale on wyraźnie nie zamierzał się powstrzymywać, bo nie tylko jego usta wędrowały tam, gdzie chciały, ale także i ręce, które wsuwał jej pod sukienkę.

Pod wpływem jego dotyku zaczynało brakować jej tchu, a w sercu odczuwała przyjemne skurcze, ale nie mogła mu pozwolić na więcej. W końcu byli na otwartej imprezie! Co on sobie wyobrażał?

— Patryk… Nie możemy tak… — mruknęła łapiąc go za rączki i odnajdując spojrzeniem. — Idź przynieś nam coś do picia, okej? — poleciła mu wstając i pociągając za sobą.

Ociągając się i składając na jej ustach jeszcze z tysiąc całusów niechętnie dał się popchać w stronę baru z napojami.

Odetchnęła z ulgą, gdy w końcu sobie poszedł. Nie miała jednak chwili spokoju, bo od razu ktoś przed nią usiadł.

— Ile mamy czasu? — zapytał wyciągając w jej stronę rękę Wiktor.

— Wi… no mało… — stwierdziła nie chcąc tracić go nawet na wypowiadanie jego imienia.

— No trudno, to może wywróżysz mi go więcej? — zapytał nie spuszczając z niej wzroku.

Chwyciła jego dłoń odnosząc wrażenie, że pomimo swojej siły jest bardzo delikatna.

— Ta linia… — rzekła przesuwając profesjonalnie palcem po wierzchu jego dłoni. — Mówi mi, że przed tobą wspaniała fotograficzna przyszłość…

— A może powie ci coś czego nie wiem? — zapytał przysuwając się do niej bliżej.

— Czego nie wiesz? — zamyśliła się dostrzegając kątem oka, że Patryka zatrzymał przy barze Kamil. — Hm… Myślę, że jest coś takiego…

— Bardzo chciałbym wiedzieć co?

Przesunęła raz jeszcze delikatnie palcem po liniach papilarnych jego dłoni i objęła ją w końcu zamykając w swoich rękach.

— Myślę, że masz dar zachwycania ludzi dlatego spotkasz w życiu prawdziwą miłość, która z kolei zachwyci ciebie.

Wiktor uśmiechnął się do niej poruszony: — Piękne życzenia, dziękuję, mogę teraz ja? — zapytał zabierając rękę i chwytając teraz jej dłoń w ten sam sposób co ona przed chwilą jego.

— Em, tak… — zgodziła się choć trochę zbił ją z tropu. Gdy przesunął palcami po wierzchu jej dłoni poczuła jednak jak rozchodzą się po niej cudowne dreszcze.

— Widzę tu marzenia, dobroć i nadzieję. Czuję potencjał, pasję i naturalność — zaczął mówić niskim głosem, a ona od razu poczuła się zachwycona. — Tutaj… — Uderzył delikatnie opuszkiem palca na środek jej dłoni. — Tutaj czuję tajemnicę i ciemność, którą rozjaśnisz wskazując innym właściwą drogę… — skończył puszczając jej rękę.

— O wow… — Cofnęła rękę będąc pod totalnym wrażeniem. — Chyba to ty a nie ja powinieneś siedzieć na tym miejscu. Pięknie to wszystko powiedziałeś, dziękuję.

Przysunął się bliżej pochylając się do niej przez stolik.

— Ja uważam, że jesteś bardzo dobrą wróżką — powiedział.

— Tak? Dziękuję — odparła zawstydzona.

— Tak, w końcu powiedziałaś mi, że warto czekać.

Auri poczuła jak poddaje się hipnozie jego spojrzenia: — Czekać? — zapytała ostrożnie.

Wiktor uśmiechnął się i zbliżył do niej jeszcze bardziej: — Na ciebie… — szepnął jej do ucha i powoli odsunął się wstając.

Gdy tylko się odwrócił stanął twarzą w twarz z Patrykiem.

— O widzę, że masz już kolejnego chętnego — powiedział Wiktor komentując w ten sposób morderczy wzrok Patryka, którym go przeszył. — Powodzenia, naprawdę dobrze wróży…

— Odejdź póki jeszcze możesz… — syknął blondyn.

Wiktor uśmiechnął się i odwrócił raz jeszcze do Auri: — Do zobaczenia… — powiedział i pomachał jej na pożegnanie.

Ona odmachała mu delikatnie.

— Czego chciał? — Patryk postawił fioletowego drinka ze słomką przed nią i usiadł naprzeciwko.

— A jak myślisz? Powróżyć, tak? W końcu takie mam zadanie — odparła popijając łyka. — Mniam, dobre… — przyznała.

— To miks owoców leśnych z nutą bąbelkową — wyjaśnił jej rzeczowo, co pije.

— Pyszne, dziękuję, Patryk — odparła dając mu buziaka w policzek.

— Proszę — powiedział z lekko naburmuszoną miną.

— Ojej… Nie bądź zły… Wiktor miał prawo tu usiąść jak każdy inny, po prostu wykorzystał moment kiedy cię nie było.

— O, super! I co? Dobrze go wykorzystał? — zapytał z ironią w głosie.

— Myślę, że bardzo dobrze, okej? Ale TY nie masz się o co martwić, tak? — rzekła od razu uspokajając chłopaka, któremu skoczyło ciśnienie po jej słowach i złapała go za ręce. — Pamiętasz co mi obiecałeś? Proszę cię, spróbuj się nim nie przejmować, on mnie po prostu lubi.

— A ty lubisz jego, tak?

— Patryk… A co? Nie mogę?

— Co nie możesz? — wtrącił się im w rozmowę nagle pojawiając się przy nich Kamil, który podsunął sobie krzesło od stolika obok i obracając je usiadł na nim okrakiem przy nich. Po czym z zawadiackim uśmiechem spróbował drinka Auri, choć w ręku trzymał swojego.

— To moje — zwróciła mu uwagę dziewczyna zabierając swoje picie.

— Sam ci wybierałem — pochwalił się.

Auri przewróciła oczami: —  Aha, to wspaniale… — skomentowała ten fakt.

— Razem z Patrykiem oczywiście… — nadmienił. — Co jest? Wróżenie z rąsi nie idzie? Co Patryczek jesteś taki naburmuszony? — zapytał w doskonałym humorze poklepując przyjaciela.

— Jest zły, bo wróżyłam Wiktorowi — wyjaśniła Auri, bo Patryk wymownie milczał

— Aaaa, no tak przecież widzieliśmy was z baru — rzucił jak gdyby nigdy nic Kamil i popił swojego zielonego drinka.

Gdy jednak Patryk usłyszał tylko, co powiedział wytrzeszczył na niego oczy: — WIDZIAŁEŚ?

— HA! A TY NIE?! — zaśmiał się z niego Kamil papugując jego przesadny ton.

— To dlatego mnie tak długo trzymałeś przy barze, tak? Kurdę, myślałem, że jesteś po mojej stronie? — rzucił w jego stronę z żalem.

— Ej, no co ty?! — Poczuł się Kamil — My wszyscy jesteśmy po twojej stronie! — odparł intrygującym tonem puszczając oko do Auri. — Co nie?

Ona poczuła się nieco zmieszana. Co to oko miało znaczyć? – Zaczęła się zastanawiać nie wiedząc, co powiedzieć.

— Ta, jasne… Wielkie dzięki, stary… — żachnął się Patryk i skrzyżował ręce zerkając raz na jedno raz na drugie.

— Serio… — zaczął go zapewniać Kamil poklepując raz jeszcze po ramieniu. — Słyszałem, że dziewczyny założyły już jakiś fanklub… Team Patryk czy coś takiego… A o Wiktorku ni widu ni słychu…

— Seriously? — zapytała Auri patrząc na niego z powątpiewaniem.

— No a jak! — odpowiedział jej Kamil kolejnym oczkiem.

— Przestań ciągle to robić! — zdenerwował się na niego Patryk. — Nie mam pojęcia czy mówisz serio czy sobie żartujesz.

— Ha! Witaj w klubie! — odezwała się blondynka unosząc kieliszek w jego stronę. Miała nadzieję, że może tak go trochę udobrucha.

Pierwszy przybił jej szklankę jednak bez wahania Kamil, ale Patryk w końcu też to zrobił i wszyscy troje się napili.

— Ja po prostu nie mogę jakoś go znieść, wiecie… Mam wrażenie, że ma się za lepszego ode mnie, że myśli sobie nie wiadomo co i wyobraża sobie, że może mi ciebie odebrać — zwierzył się im szczerze przełykając gorzki smak swojego trunku Patryk.

— Patryk…. (Auri)

— Kurdę! Stary, gdybym tylko wiedział…. — przerwał jej Kamil.

Patryk posłał mu wymowne spojrzenie pod tytułem: Przecież wiesz.

— Nie musisz się o nic obawiać — dokończyła to co chciała powiedzieć Auri i łagodnie pogłaskała go po policzku.

Patryk chwycił ją za rękę i pocałował: — Chodźmy już stąd, Różyczko… — powiedział z jakąś dziwną niecierpliwością w głosie patrząc jej namiętnie w oczy.

— No co wy? Zostawiacie mnie? — zerknął po nich zaskoczony Kamil.

— Poradzisz sobie — zapewnił go Patryk.

— Przejmę w takim razie twoje stanowisko, mała… — powiedział zacierając ręce. — To dopiero będą wróżby!

Ona nie była jednak przekonana, aby już wychodzić z imprezy. Co prawda większość osób, która bawiła się w klubie już jakiś czas temu wyszła, ale na przykład taka Samira wciąż tańczyła na parkiecie, a niedaleko od nich przy stoliku ciągle było słychać śmiechy Elli i chłopaków.

— Nie wiem… — rzekła Auri. — Może jeszcze chwilę zostaniemy? — zapytała.

— Proszę, Różyczko… Chciałbym cię już z stąd zabrać… — wyznał Patryk.

— Nie daj się prosić, mała! Nie widzisz, że Patryk zaraz tu wykituje, jak nie… ekhem… no wiesz… — wtrącił Kamil.

Auri przeniosła na niego wzrok. Strasznie nie lubiła kiedy tak robił. Zaczynał zdanie i nie kończył go: — Jak nie co? — zapytała go otwarcie.

— Co ty gadasz, weź już się lepiej nie odzywaj — rzucił w jego stronę jednocześnie Patryk.

— Ale dlaczego? Ja chcę wiedzieć, co miał na myśli! — zaoponowała.

Kamil zaśmiał się pod nosem.

— Nie, nie chcesz… Lepiej nie… Kamil, zamknij się! (Patryk)

— Haha… Ale co? Przecież nic nie powiedziałem! (Kamil)

— Ale dlaczego on się śmieje?! Patryk! — ni stąd ni zowąd Auri zaczynała tracić panowanie nad sobą.

Patryk wstał i podszedł do niej próbując ją uspokoić: — Chodźmy już Różyczko….

— Nie!

— Sorry, stary, ale chyba nic z tego dziś nie będzie — bąknął nie przestając się uśmiechać Kamil.

— Z czego niby nic nie będzie? Patryk?! — zaczynała się coraz bardziej denerwować. Szczególnie, że przecież nie była głupia, tak? Dobrze wiedziała, że jeśli obaj myślą o tym samym, co ona, to powinna zaraz dać jednemu i drugiemu w twarz.

— Różyczko, chodźmy to ci to wyjaśnię, okej? Teraz przy nim to nie ma sensu — powiedział Patryk posyłając przyjacielowi mordercze spojrzenie na które ten odpowiedział zadziornym uśmiechem.

— Myślę, że najlepiej sami to sobie wyjaśnijcie, a ja wyjdę! — zdecydowała w końcu i gwałtownie wstała.

Gdy odeszła jednak kilka kroków, a Patryk poszedł już za nią, nagle zatrzymała się, minęła go i wróciła do Kamila.

Ten spojrzał na nią nieco zaskoczony, ale zaraz uśmiechnął się zaintrygowany.

Odwzajemniła uśmiech, po czym podniosła jego drinka i chlusnęła mu nim z premedytacją prosto w twarz.

— To cię powinno orzeźwić! — rzuciła z satysfakcją stawiając kieliszek na stoliku.

I wtedy dopiero zadowolona ze swojego posunięcia poczuła, że może wyjść.